تو مدیریت بهش میگیم: "استراتژی ادغام افقی"، که معمولآ برای کاهش هزینه ی تولید و خدمت، و همین طور دستیابی به بازار مصرف گسترده تر و به اصطلاح برخورداری از مشتریان بیشتر، استفاده میشه...

دقیقآ یک ماه بعد از حضور من تو مغازه ای که توش مشغول بودم، صاحب مغازه به این نتیجه رسید که اگه کارش رو تخته و مغازه رو تعطیل کنه، بهتره! و در عوض با یه گالری دیگه، تو فاصله ی صد متری، شریک بشه تا کارش رو گسترش بده... و الان چند روزی هست که تو مغازه ی جدید مستقر شدیم!

اینجا فرصت نشستن هم نیست. بر عکس اونجا که مدام در حال کتاب خوندن و حرف زدن و چرت زدن بودم، اینجا باید مدام کار کنم. کلی هم گند زدم، از بس خسته و حواس پرت شدم. روز دوم، یه قاب شیشه بزرگ تو دستام پودر شد. تو عبور و مرور یه تابلو رو شکستم. تو حساب و کتاب هم حسابی سوتی میدم. تو دادن سفارش اشتباه می کنم. امروز هم یه کاری کردم که....واااای!!

یه دختر خانمی اومده بود، واسه طراحی از یه چهره، قاب بگیره... و من در حین برش شیشه، اونو گذاشتم روی نقاشی پاستل یه مشتری دیگه!!! و وقتی برش داشتم، چشمم دیگه همچین روز بدی رو نبینه... حسابی ریدم به خودم!!!!! گند خورده بود به اون کار تمیز و درست و حسابی!! ولی از شانس من دختره انقدر روشنفکرانه و با اعتماد به نفس برخورد کرد که خودم رو نبازم... و گفت که: اصلا چیز مهمی نیست! حالا اونی که کار پاستل رو کشیده بود، گیر داده بود به اینکه چرا مواظب نیستید تا زحمت های یه نفر رو رو این طوری به باد ندید؟!! و از این جور مزخرفات... که اون دختر خانم با شخصیت دوباره تکرار کرد: که اصلآ مسئله ی مهمی نیست و این اتفاقات پیش میاد. خلاصه اینکه با هر زحمتی بود، تمام کارهای مغازه رو ول کردم و با هم درستش کردیم... ولی اصلآ دوست ندارم همچین اتفاقی واسه هیچ کس بیفته... که شما نمی دونید من چی کشیدم!!!

نوشته شده توسط همیشه در دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387 |